گريزي نيست از سوختن و من در ماوراء يك نگاه
در پيله اي سوزان تر از خورشيد بدينسان بي صدا در خويش مي سوزم
و از آثار سوختن در ميان حدقه چشمان تو با حسرتي تبدار سرود تازه اي از عشق مي سازم .
من از نقش تبسم هاي زخمي بر لبانم
و از عمق جراحتهاي احساسم‌
كه از زيبايي چشمان تو ، در شعر من ، بر جاي مانده
براي روح مغلوبم هزاران واژه زخم خورده و مجروح مي سازم
من از آغاز شب تا مرز صبح
با آيه هاي عشق در خلوت
تو را با شعر مي خوانم

از مفهوم نام تو
در آن تاريكي ممتد هزاران شعله كوچك و هزاران روشنك با ياد تو در قلب شبم تصوير مي سازم
و آنگاه بي رمق با روشنك خيالي
تا سحر بيدار مي مانم
ومن بي وقفه با فرياد تو را با شعر مي خوانم
تو را در لخظه دلتنگي و ترديد
درون شعرهايم مي يابم و اين راهيست براي ديدن تو ،
ميان واژه هاي بي احساس كه تو ان را در جادهاي تاريك و سرد رها كردي...